Vraag en Antwoord

 
 
 
 
 
 

Soms vraag ik me af of je als 'jongere' sowieso wel welkom bent in de Kerk: er zitten veel oudere mensen en er is ook geen gezelligheid. Willen ze ons eigenlijk wel?

Antwoord: 


In veel parochies krijg je als jongere niet het gevoel: ‘this is the place to be’! Maar zoals Alex en Sylvia zeggen: het gaat niet om de mensen, maar om God zelf. Hij nodigt je telkens weer uit om bij Hem te komen. In de Heilige Mis gaat het voornamelijk om de ontmoeting met Christus zelf. Anderzijds ben je natuurlijk ook nog mens en zoek je ook contact en gezelligheid bij andere gelovigen. Geloven bestaat niet alleen uit een uurtje naar de Kerk op zondag, het komt terug in alles wat je doet en in elke keuze die ja maakt.

Binnen de Kerk zijn er diverse jongerenorganisaties en lekenbewegingen waar veel jongeren en gezinnen komen. Meestal ontmoeten ze elkaar zowel landelijk als regionaal. Op deze site vindt je al een heleboel info maar kijk ook eens op de site van Jong Katholiek om te zien of zij iets organiseren wat je aanspreekt.


Als je wilt 'wachten' met seks tot het huwelijk, hoe ver mag je dan vooraf eigenlijk gaan?

Antwoord: 

Die vraag wordt mij veel gesteld. Ik denk dat de grens bepaald wordt door de fase waarin je relatie zich bevindt. Als je net verkering hebt, is het verstandig om het rustig aan te doen. Heftig zoenen en wilde knuffelpartijen horen er dan eigenlijk nog niet bij. Natuurlijk wil je wat je voor elkaar voelt ook lichamelijk uiten, maar dat kan ook op een eenvoudige manier: een hand vast houden, een gewone kus en knipogen. De liefde groeit door elkaar echt te leren kennen en dat gebeurt door veel met elkaar te praten en samen wat te doen (een jongerendag organiseren bijvoorbeeld...). Het kan ook zijn dat je in deze periode ontdekt dat de liefde juist níet groeit, waaruit je kunt opmaken dat God andere mooie plannen voor je heeft! Als je fysiek al heel intiem bezig bent geweest (dat hoeft nog geen geslachtsgemeenschap te zijn) is het veel moeilijker, zeker voor het meisje, om het 'uit' te maken. Het is net alsof je een stukje van jezelf met de ander gedeeld hebt, wat je niet meer terug kunt krijgen. En dat is ook zo! Jouw relatie met de jongen of het meisje waarmee je verkering had, is en blijft altijd uniek. Een relatie met een ander en zelfs met 'de ware' zal nooit hetzelfde zijn. Door fysiek té intiem met elkaar om te gaan, kun je gevoelsmatig een stuk vrijheid (om wel of niet voor die ander te kiezen) verliezen.

Kortom, zorg ervoor dat de lichamelijke uitting van je liefde gelijk loopt met het stadium waarin je relatie is. Als je verloofd bent, of al een paar jaar echt serieuze verkering hebt, is het logisch dat je de liefde ook lichamelijk steeds meer wilt uitdrukken. Dat is heel normaal: je groeit toe naar die seksuele eenwordig. Omdat jullie heel concreet vragen wat nu wel en wat niet kan, noem ik hieronder een aantal punten waarvan ik denk dat die óver de grens gaan:
* Bij elkaar gaan liggen (op een bed of op de grond).
* Aan elkaars geslachtsdelen (en borsten) komen. Doe dat óók niet over de kleding heen.
* Kleding uittrekken.

En als je merkt dat de ander wel heel opgewonden raakt van het knuffelen, probeer jezelf dan liefdevol los te wurmen en er met een grap een vrolijke draai aan geven. Zo zeiden mijn man en ik in onze verlovingstijd altijd: "effe afkoeluh!!" En natuurlijk heeft zoiets niets te maken met het afwijzen van de ander, maar alles met jullie gezamelijke doel: het cadeau van de seksuele eenwording bewaren tot de huwelijksnacht!

Een manier om elkaar niet 'in verleiding' te brengen is om niet samen op één kamer te gaan zitten of met elkaar op vakantie te gaan. En wat nu als je al wel heel ver, of echt té ver bent gegaan. Je weet het: bij God is nooit een 'te laat' er is altijd een weg terug! Dat kost soms veel moeite maar die moeite is het zeker waard, voor jullie allebei! Zoek een priester op en breng het bij Jezus in een biechtgesprek.

Tenslotte ter overweging een mooie uitspraak in dit kader van paus Johannes Paulus II: "Hoe groter het verantwoordelijkheidheidsgevoel dat je voor je geliefde hebt, hoe echter de liefde is."


 
Hoe vind ik een gelovige partner?

Antwoord:


Voor heel veel (praktiserend) katholieke jongeren is dit best een probleem: de (jongeren)groep waar je bijzit is meestal niet groot en het aantal leeftijdsgenoten van het andere geslacht zijn vaak op een hand te tellen. Wat logisch is, maar misschien niet altijd even gemakkelijk, is om er domweg voor te zorgen dat je er meer leert kennen! Ga mee op een reis (naar de Wereldjongerendagen, een jongerenweekend van een Bisdom, de WKJ, Focolare of Emmanuel) en kijk of je voor zo’n soort activiteit ook echt je ‘handen uit de mouwen kunt steken’. Je leert anderen vaak goed kennen tijdens vergaderingen, de afwas of de opbouw van een jongerendag.

 

Een andere mogelijkheid is om je in te schrijven bij een christelijk relatiebemiddelingsbureau of te reageren op een contactadvertentie in het Katholiek Nieuwsblad. Dat lijkt misschien vernederend (moet ik nu zo met mezelf gaan leuren?!), maar je kunt er ook laconiek over denken: zo leer ik gewoon meer mensen kennen. Probeer dan ook niet gespannen naar zo’n kennismaking toe te gaan. Het is toch logisch dat de meeste ontmoetingen niets zullen opleveren? Uiteindelijk hoeft er maar één bij te zitten!

Verder is het ook belangrijk om een (potentiële) relatie de kans te geven. Lang niet alle huwelijken zijn begonnen met ‘liefde op het eerste gezicht’. Als je het dus goed met iemand kunt vinden kun je ook samen optrekken en wel zien wat er van komt. Voor elke relatie geldt dat de tijd moet leren of je wel of niet naar elkaar toegroeit en er een toekomst inzit. 

Tenslotte, bid ervoor. Dat lijkt een open deur, maar verreweg de meeste echtparen zullen concluderen dat God ze samen heeft gebracht. Maar dat neemt niet weg dat Hij ook afhankelijk is van wat je daarnaast ook zélf onderneemt. Heel veel succes!!


Hoe weet ik wie de ware is?

Antwoord: 


Dat valt niet mee om dat duidelijk te krijgen. Hieronder staan een paar belangrijke onderscheidingspunten die je kunnen helpen om een antwoord op deze vraag te krijgen.

Tijd
Vooral meisjes denken als ze net verkering hebben: "Dit is hem". Maar echte liefde heeft tijd nodig om zich te ontwikkelen. Veel mensen ervaren dat ze na ongeveer zes maanden anders naar de ander gaan kijken. De verliefdheid is wat afgezwakt en je gaat zien dat de ander ook minder aantrekkelijke kanten heeft. Hij ruikt wel eens minder fris uit z'n mond of zij kan zo eindeloos lang doortetteren. Ga dan eens diep in je hart te rade: voel ik ondanks deze minpunten dat ik tóch van de ander houd of is alles op zulke momenten weg? Daar is moed voor nodig. Op de vlucht slaan voor signalen dat het niet klopt, levert waarschijnlijk alleen maar meer ellende op: je zult het in een later stadium uit moeten maken, wat veel moeilijker is. Of nog veel erger: je gaat de mist in als je eenmaal getrouwd bent. 
Tegelijkertijd zijn er ook veel jongeren die juist doodsbang zijn voor een huwelijk, bijvoorbeeld omdat hun eigen ouders zijn gescheiden. Zij verbreken een goede verkering uit angst. Het is slim om een verstandige volwassene die je vertrouwt in de arm te nemen om je te helpen duidelijk te krijgen wat er aan de hand is. Blijf niet alleen tobben met je vragen!

Thuisvoelen
Bij iemand die echt bij je past, voel je jezelf helemaal op je gemak. Nergens kun je zo jezelf zijn als bij hem of haar. Je hoeft je niet te schamen voor je verleden, je verdriet, je onzekerheid of wat dan ook. En natuurlijk geldt dat ook voor de ander!

Verschillen
Natuurlijk zijn er verschillen tussen jullie. Maar over zaken die echt belangrijk zijn, moet je het wel eens kunnen worden. Denk eens na over de volgende vragen:
- Willen jullie kinderen? Hoeveel? Hoe wordt de verdeling zorg en werk?
- Hoe denken jullie over geloof?
- Hoe gaan jullie je geld besteden?
- Hoe ga je om met je ouders en schoonouders?

Heb de moed om erover te praten. Dat valt wellicht niet mee, zeker als je vermoedt dat je er verschillend over denkt. Toch is dat wel heel belangrijk! Als je het over dit soort zaken niet eens kunt worden en ze zijn wel belangrijk voor je, moet je je ernstig vragen gaan stellen over de toekomst van de relatie.

Seksualiteit
Wachten met seks is niet altijd simpel als je smoorverliefd bent op elkaar. Toch levert het je heel veel op als je dat wel doet. Punt is dat seksueel contact het je moeilijk maakt om te zien of hij/zij nu 'de ware' voor je is. Want waar reageer je op: voel je je echt aangetrokken tot de ander om wie hij of zij is of.... is het eigenlijk alleen maar het lichaam van de ander waartoe je je aangetrokken voelt. Je blik vertroebelt dus. 
Een andere reden (er zijn er nog veel meer, kijk ook maar bij de andere vragen), is dat seks werkt als lijm. Het verbindt je heel sterk aan elkaar. Je hele wezen en al je zintuigen zijn erbij betrokken. Dat is ook precies de bedoeling en het prachtige ervan. Alleen, pas in het huwelijk waar je je veilig kunt geven aan elkaar. Als je dat daarvóór doet, wordt het veel moeilijker om de relatie te verbreken. Je verliest je vrijheid om te kunnen kiezen, want je bent al verbonden op een veel te intieme wijze.

Tenslotte. Echte liefde wenst het geluk van de ander en wil zich geven voor de ander. Als dat samen gaat met een grote vreugde en vrede diep in je hart, dan zit het hoogstwaarschijnlijk wel goed!


Wat als ik toch al seks voor het huwelijk heb gehad? 

Antwoord:

Aan de ene kant is dat natuurlijk jammer. Zeker als het tegen je wil in gebeurt is, kan het je echt geschaad hebben. Aan de andere kant is er bij God nooit, maar dan ook nooit een te-laat. Geen leven is zo geruïneerd, of Hij brengt het weer op orde. Hij is Almachtig. Hij kan door zijn vergeving zelfs dingen ongedaan maken. Want dat is wat vergeving betekent: ongedaan maken. Binnen de katholieke kerk is daar een sacrament voor: de biecht. Als je aan een priester vertelt waar je fout bent geweest (en in het geval van misbruik ben je hoogstwaarschijnlijk helemaal niet fout geweest!!), dan kan hij je namens Jezus bevrijden. En heel veel mensen hebben met het ontvangen van de vergeving ook ervaren hoe God hun hart genas van de pijn die de zonde met zich meebracht. Ook als je geen schuld hebt, doordat je misbruikt bent tegen je wil in, is het goed om met een priester te gaan praten. Hij kan met je bidden en God vragen om je hart te genezen. En Jezus belooft je wat: "Zie ik maak alle dingen nieuw" (Openb. 21:1). Voor God is er geen te-laat!!

Als je graag contact wilt opnemen met een priester die je kan helpen, mail ons dan
 


Waarom hééft de Kerk eigenlijk al die regels over seks? Ik weet toch zelf wel wat goed voor me is???

Antwoord:

Voor veel mensen is de leer van de katholieke Kerk onbegrijpelijk. Geen seks voor het huwelijk, geen anticonceptiemiddelen en het afkeuren van homoseksuele relaties zijn zaken die men niet begrijpt. Waarom is de Kerk niet wat moderner? Waarom luistert de Kerk niet naar wat de mensen vinden?

Feitelijk is de Kerk enkel degene die doorgeeft wat God leert. Hij (met een hoofdletter) geeft in de bijbel duidelijk aan wat wel en niet kan. De Kerk kan niet anders dan dat verkondigen, anders zou ze tegen God zelf ingaan. Vandaar dat er geen sprake is van 'democratie'.

God geeft ons deze 'regels' of 'richtlijnen' niet om ons te pesten, maar voor ons geluk. Hij is onze Schepper en weet wat goed en slecht voor ons is. Een simpele vergelijking is die met het verkeer. Stel dat we morgen alle verkeersregels zouden schrappen ('ik mag toch zeker zelf wel uitmaken hoe ik autorijd?!'). Binnen vijf minuten zou heel Nederland één verzameling schroot zijn. Om nog maar te zwijgen van de slachtoffers. Voor ons lichaam en onze ziel geldt hetzelfde. Ook als het over seksualiteit gaat, of misschien wel beter gezegd: juíst als het over seksualiteit gaat. Want wat raakt je nu dieper dan dat? Waar geef je jezelf nu meer bloot dan daar? En wie goed ziet wat de Kerk (en dus de Schepper) ons daarover leert, ziet dat het er om gaat dat onze seksualiteit beschermd wordt. Dáárom alleen binnen het huwelijk, met een en dezelfde partner. Dat is veilig. Niet alleen om SOA's, maar vooral om heel veel verdriet te voorkomen.

De leer van de Kerk is geen straf, geen strak pak waar je je niet in kan bewegen, maar een weg van liefde en geluk. De Kerk vindt jouw geluk belangrijk genoeg om haar nek voor uit te steken, ondanks dat ze daarvoor regelmatig aan de schandpaal wordt genageld!


Waarom moeten we wachten met seks tot in het huwelijk?

Antwoord: 


Net zoals je als mens een lichaam, een psyche en een geest (of ziel) hebt, zo zijn er ook lichamelijke, psychische en geloofsredenen om te wachten. Daaruit kun je dus al concluderen dat een seksuele relatie ingrijpt in alle aspecten van je wezen, in wie je bent. Seks raakt je hele mens-zijn! Het antwoord op deze vraag is niet in drie regels te geven, dus vandaar een uitgebreider verhaal. Ook als je niet gelovig of kerkelijk bent, zul je hieronder belangrijke redenen vinden om te wachten.

Lichamelijke redenen
Voordat er anticonceptiva waren, was het duidelijk dat 'met elkaar naar bed gaan' voor het huwelijk ongewenst was. Het simpele feit dat het meisje zwanger kon worden zonder dat er wat geregeld was voor moeder en kind, maakte dat vooral meisjes zich wel tien keer bedachten voordat ze zover gingen. Je zou kunnen zeggen dat de 'logica van de natuur' mensen veel voorzichtiger maakte. Nu hebben we de middelen om een zwangerschap te voorkomen en bestaat dit 'probleem' niet meer. Hoewel, we hebben er een heleboel andere voor teruggekregen, zoals de seksueel overdraagbare aandoeningen en AIDS. Ook daar menen we wel een oplossing voor te hebben, in de vorm van het condoom. Maar helaas, ook het condoom is niet zo 'safe' als we altijd gedacht hebben. Niet veel artsen zullen het je aanraden om het te gebruiken als een veilig anticonceptiemiddel. Dus kun je al op je tien vingers natellen dat het dus ook zeker niet veilig genoeg is om de SOA- en HIV-virussen (en bacteriën), die nog veel-en-veel kleiner zijn dan spermatozoïden, door te laten. En dat blijkt ook uit de cijfers. Een studie uitgevoerd in 1995 laat zien dat van de 162 vrouwen die met een HIV-positieve man naar bed gingen er 31 met het AIDS-virus werden besmet. Ze hadden allemaal een condoom gebruikt.

Maar ach, je kunt je toch in elk geval laten behandelen tegen een seksueel overdraagbare aandoening als je ermee besmet bent? Dat is meestal ook zo, maar het venijn zit 'm erin dat je vaak niet eens merkt dat je wat hebt opgelopen. Neem bijvoorbeeld een vorm zoals Chlamydia. Van de vrouwen merkt 80% niet dat ze besmet is, voor mannen ligt dit percentage op 40%2. Ondertussen kan het wel (onder andere) onvruchtbaarheid veroorzaken. In de VS zou 10% van de seksueel actieve tieners hiermee besmet zijn. Zo zijn er nog een massa cijfers over de risico's die je loopt ondanks het gebruik van een 'veilig' condoom.

Tenslotte is er altijd een kans dat je zwanger wordt. In Nederland gebeurt dat tussen de 4.000 en 4.500 meisjes tussen de 15 en 19 jaar per jaar. Dat betekent dat er van de 1.000 meisjes tussen de 15 en 19 jaar er elk jaar 10 zwanger worden.

Psychische en relationele redenen
Seks is prachtig en fijn binnen het huwelijk. Als je gelovig bent, dan kun je concluderen dat God ons gemaakt heeft als seksuele wezens en dat het is om van te genieten. Maar, juist omdat seks zo diep ingrijpt in je wezen en het je dus eigenlijk heel kwetsbaar maakt, kan het je ook schaden. Heel duidelijke voorbeelden daarvan zijn incest en verkrachtingen: ervaringen die het slachtoffer kapot maken. Juist deze mooie gave kan een vreselijke ervaring worden als het verkeerd gebruikt wordt. Daarom is het belangrijk om er zorgvuldig mee om te gaan!

Hoe komt het nu dat seks buiten het huwelijk je zo schaadt? Diep in ons wezen beseffen we (en vooral het meisje voelt dat meestal het sterkst) dat gemeenschap je raakt in alles wat je bent. Als je getrouwd bent en elkaar trouw hebt beloofd is die intimiteit precies de bedoeling. Je zegt dan tegen elkaar: "Ik geef me aan jou, met alles wat ik ben." Je hoeft je niet te schamen, want je mag bij de ander zijn zoals je bent. Je hebt geen angst, want je weet dat de ander voor jou heeft gekozen in onverbrekelijke trouw. Zo is de gemeenschap een uiting van echte liefde. Geen liefde die bestaat uit onbeheersbare lust, maar uit een besluit om van de ander te houden zoals hij of zij is. En dat is de bedoeling! Als je nu voor het huwelijk met elkaar naar bed gaat, klopt er van alles niet. Je zegt dat je van elkaar houdt, maar waaruit blijkt dat? Er is geen beloofde trouw. Er is geen veiligheid. Geen bescherming voor kinderen die toch uit die relatie geboren kunnen worden. Zelfs als er al sprake is van een groeiende liefde in de relatie, zie je vaak dat die beschadigd wordt door seks.

Wachten met geslachtsgemeenschap is geen zinloze, moeizame tijdverdrijving. Integendeel, het houdt je relatie eerlijk en echt. Juist omdat je je vrijheid behoudt. Want seks hebben met elkaar werkt als lijm tussen twee papiertjes: zonder scheuren krijg je ze niet meer los. Wachten is een leerschool in echte liefde. Want wat is een groter bewijs van liefde? Een onbedwingbare lust die hier en nu bevredigd wil worden of een liefde die kan wachten tot het juiste moment? Het laatste natuurlijk! En echt, kunnen wachten uit liefde voor de ander en eerst om hem of haar denken en dan pas aan jezelf, zijn vaardigheden die je de beste garantie geven dat je een gelukkig huwelijk tegemoet gaat. Uit onderzoek van de Universiteit van Chicago blijkt dat getrouwde mensen die als maagd het huwelijk in waren gestapt, de meeste emotionele en lichamelijke bevrediging rapporteerden5.

Geloofsredenen om te wachten
Zoals in de allereerste regel van dit antwoord al is vermeld, betreft seksualiteit je hele mens-zijn: lichamelijk, psychisch en geestelijk. Maar omdat je jezelf niet in 'mootjes' kunt hakken, gaat dat met seks ook niet. De geloofsreden om te wachten, heeft dan ook alles te maken met je lichaam en je psyche.... Je kunt je lichaam niet los zien van jezelf. Ik ben mijn lichaam. Alles wat ik doe, doe ik met mijn lichaam. Zonder lichaam kan ik niets. Alles wat in de wereld om mij heen gebeurt ervaar ik via mijn lichaam. Ik voel een kus, ik zie een lieve blik. Als je pijn hebt aan je grote teen heb je dan denk daar steeds aan en voel je dat de hele dag door. Als mijn lichaam dus seks met iemand heeft, dan heeft mijn hele wezen, mijn hele persoon, zich op dat moment aan die ander gegeven en met het hele wezen van die andere persoon verbonden. Het is eenvoudigweg niet alleen maar genieten van de mogelijkheden van het lichaam, maar een volledige overgave aan een ander. Dat is wat de Kerk ons leert: gemeenschap hebben is je volledig geven aan de ander, met alles wat je bent. Wat je uitdrukt is: "ik geef me helemaal aan jou, in vrijheid, totaal, in volledige trouw, met mijn vruchtbaarheid en ...voor altijd". Net zoals Jezus heeft gedaan: Hij is niet flauw geweest, maar heeft letterlijk Zijn leven gegeven en Zijn bloed vergoten voor ons. Tja, en dat kun je dus alleen maar waarmaken in het huwelijk. Pas als je daar voor het altaar dat 'ja' naar elkaar hebt uitgesproken, kun je dat 'ja' ook uitdrukken met je lichaam. Voor die tijd is 'met elkaar naar bed gaan' in feite een leugen. Dat klinkt hard, maar dat is het ook, voor jezelf en voor de ander! Je drukt met je lichaam uit: 'ik geef me volledig aan jou', maar ...je komt het niet na.

Misschien denk je nu: "Ja doei, dat heeft die Kerk leuk bedacht, maar ik denk daar anders over!" Dat is natuurlijk je goed recht, maar kijk eens naar het antwoord op de vraag waarom de Kerk zoveel regels stelt. Het is niet de Kerk die zelf wat heeft bedacht, maar ze verkondigt niet anders dan wat God onze Schepper ons wil leren. Hij heeft ons gemaakt en weet hoe we gelukkig worden. En als je heel eerlijk bent, dan hoef je niet erg lang na te denken om in te zien dat het waar is.Tenslotte heeft de 'vrije seksuele moraal' ons in Nederland nou toch ook niet zo bar veel geluk gebracht: het aantal echtscheidingen, kapotte relaties, alleenstaanden, abortussen, kinderen uit gebroken gezinnen enz. is nog nooit zo hoog geweest....

Kun je je voorstellen dat het uiteindelijk ook geweldig is om te trouwen terwijl je allebei nog maagd bent? Jij bent de eerste en enige voor die ander en andersom ook. Dat is een vreugde, waar je je hele huwelijk de vruchten van plukt. Zelfs uit cijfers blijkt dat. Mensen die als maagd het huwelijk in zijn gegaan, blijken het meest tevreden en gelukkig te zijn.

Erik en Suzanne: "Wij zijn nu vijf jaar getrouwd, maar we zijn nog even gelukkig met elkaar als op onze trouwdag. Voor ons is het huwelijk een groot feest. We denken dat een reden daarvoor is dat we maagd zijn gebleven tot ons trouwen. Het heeft onze liefde sterk gemaakt."

     
     
     
     
     
Susteren-Echt