Vraag en Antwoord

Heeft ongetrouwd zijn voor Kerk gevolgen voor kinderdoop?

Waarom bemoeit de paus zich met ons seksleven?

Waarom zouden we na ons huwelijk nog naar de kerk gaan?

Wat kost het om voor de kerk te trouwen?


We gaan trouwen, maar het is nog onduidelijk of we ook voor de kerk gaan trouwen. Stel dat we dat niet doen, welke gevolgen zou dat eventueel kunnen hebben bij het dopen van kinderen en het vieren van de eerste heilige communie?

Antwoord:

Uit je vraag klinkt al door, dat er een duidelijke band bestaat tussen het huwelijk van de ouders en het doopsel van hun kindje. Die band is, dat het in beide gevallen om een sacrament gaat. Noem een sacrament gerust een geschenk van God:
* door het sacrament van het huwelijk wil Hij helemaal wonen in het samenleven van man en vrouw en hen sterken in de trouw die ze aan elkaar beloven;
* door het sacrament van het doopsel vragen we dat God wil wonen in het leven van de dopeling; een kind wordt door het doopsel tevens kind van God en mag altijd rekenen op zijn bescherming.

Heel belangrijk is, dat een kindje niet alléén in zijn geloof kan opgroeien; daarbij heeft het de hulp en het voorbeeld van zijn ouders nodig. De ouders leven hun geloof des te overtuigender voor, wanneer ze daaruit zelf ook kracht putten voor hun huwelijk. Daarom is het niet alleen prachtig dat jullie je nu al voornemen om eventuele kinderen ook de kans te geven van het doopsel en de eerste communie, maar dat je op dit moment ook wilt stilstaan bij de vraag, of een kerkelijke huwelijkssluiting al dan niet bij jullie past.

Om je vraag letterlijk te nemen: Wanneer ouders, die niet kerkelijk gehuwd zijn, vragen om het doopsel van hun kindje, ga ik daar persoonlijk op in en ik weet dat veel collega's datzelfde doen. Het doopsel gaat dus door, wanneer blijkt dat de ouders het echte voornemen hebben om hun kind ook op te voeden in het geloof van de kerk. Die vraag wordt in een doopgesprek doorgenomen. En bij die gelegenheid komt dan ook de mogelijkheid ter sprake om alsnog voor de kerk te trouwen. Niet als voorwaarde, wel als waardevolle gedachte. Want door het kerkelijk huwelijk ontvang je immers zelf ook de kracht om er helemaal te zijn voor elkaar en voor je kind, zoals ik hierboven uitlegde. De keuze voor het huwelijk wordt natuurlijk gemaakt door man en vrouw, niet door de priester, die dit niet kan afdwingen.

Alle sacramenten (het zijn er zeven en in dit verband spreken we er al over drie: het huwelijk, het doopsel en de eucharistie) hebben zo een duidelijke band; ze verbinden ons allemaal met God. Waarom zou je er dan één ongebruikt terzijde laten?

 


Wij gaan trouwen voor de Kerk, daar hebben we helemaal voor gekozen. Maar waar we wel moeite mee hebben, is het feit dat de paus zich zo bemoeit met onze seksualiteitsbeleving. Waarom doet hij dat?

Antwoord:

Voor veel mensen is de leer van de katholieke Kerk onbegrijpelijk. Geen seks voor het huwelijk, geen anticonceptiemiddelen en het afkeuren van homoseksuele relaties zijn zaken die men niet snapt. Waarom is de Kerk niet wat moderner? Waarom luistert de Kerk niet naar wat de mensen vinden?

Feitelijk is de Kerk enkel degene die doorgeeft wat God ons wil zeggen. Hij (met een hoofdletter) geeft in de bijbel duidelijk aan wat wel en niet kan. Bovendien is Gods' weg met de Kerk niet gestopt nadat de laatste letter in de bijbel geschreven is. Ook daarna zijn christenen door God geleid in de interpretatie van de bijbelse leer en woorden. De Kerk kan niet anders dan dat verkondigen, anders zou ze tegen God zelf ingaan. Vandaar dat er geen sprake is van 'democratie'.

God geeft ons zijn 'regels' of 'richtlijnen' niet om ons te pesten, maar voor ons geluk. Hij is onze Schepper en we geloven dat Hij weet wat goed en slecht voor ons is. Bovendien is het logisch dat wij mensen ook regels nodig hebben op het terrein waarop we misschien wel het meest kwetsbaar zijn: onze seksualiteit. Een simpele vergelijking is die met het verkeer. Stel dat we morgen alle verkeersregels zouden schrappen ('ik mag toch zeker zelf wel uitmaken hoe ik autorijd?!'). Binnen vijf minuten zou heel Nederland één verzameling schroot zijn. Om nog maar te zwijgen van de slachtoffers. Voor ons lichaam en onze ziel geldt hetzelfde. Ook als het over seksualiteit gaat, of misschien wel beter gezegd: juíst als het over seksualiteit gaat. Want wat raakt je nu dieper dan dat? Waar geef je jezelf nu meer bloot dan daar? En wie goed ziet wat de Kerk (en dus de Schepper) ons daarover leert, ziet dat het er om gaat dat onze seksualiteit beschermd wordt. Dáárom alleen binnen het huwelijk, met een en dezelfde partner. Dat is veilig. Niet alleen om SOA's, maar vooral om heel veel verdriet te voorkomen.

De leer van de Kerk is geen straf, geen strak pak waar je je niet in kunt bewegen, maar een weg van liefde en geluk. De Kerk vindt jullie geluk belangrijk genoeg om haar nek voor uit te steken, ondanks dat ze daarvoor regelmatig aan de schandpaal wordt genageld!

 


Ergens 'wringt' het bij ons een beetje dat we trouwen voor de Kerk, maar verder nooit naar de mis gaan. Het spreekt ons gewoon niet aan, wat zouden we er moeten zoeken?

Antwoord:

Alex en Sylvia (3 jaar getrouwd) zijn trouwe kerkgangers. Zij vertellen over hun motivatie:

"Gaan jullie elke zondag naar de Ker-uk?!", krijgen wij nog wel eens te horen. En hoewel we als pasgetrouwd stel weten dat we wat dit betreft weinig soortgenoten hebben, verbazen we ons eigenlijk over die reactie. Het is net wat je zoekt. Als wij ons blind staren op het gemengd koor dat kwistig rondstrooit met valse noten en de pastoor die niet elke zondag even sterk preekt, tja, dan wisten wij ook wel wat beters te doen. Je kunt de mis beleven met je verstand, maar naast dat ervaren we het op de eerste plaats met ons hart. Voor ons is de hostie daadwerkelijk het Lichaam van Jezus. De zondagsmis is voor ons de plaats waar we Hem ontmoeten. En in dat licht zijn het koor, de preek en eventuele andere kanttekeningen niet meer dan details. Het is als met het hard gekookt eitje dat we daarvoor tijdens ons zondagochtendontbijtje verorberen: de schaal is niet veel bijzonders, het is de binnenkant waar het om gaat. Bovendien horen we bij de Kerk en willen we daar trouw aan zijn, ook als het soms wat minder is. Net zoals we in het huwelijk ook voor elkaar hebben gekozen, in goede en minder goede dagen.

Tenslotte, je kunt je natuurlijk wel afvragen of het helemaal eerlijk is om te trouwen voor de Kerk, als je er verder écht niks mee hebt!

 


We zijn van plan om te gaan trouwen en onze keuze is gevallen op een kerk in een parochie waar een van ons tweeën geboren en getogen is. De pastoor daar ging akkoord, echter toen we vroegen naar de prijzen van een huwelijksmis, vielen we beiden hard van onze stoel. Toen de pastoor ook nog zei dat de prijzen volgens het bisdom bepaald zijn op 315 euro, hadden we moeite om weer op onze stoel te kruipen. Welke bepalingen / richtlijnen heeft het bisdom gebruikt om op zo'n hoge prijs uit te komen?

Antwoord:

De reactie op het stipendium (het bedrag dat bij een huwelijkssluiting wordt gevraagd) kan ik me wel voorstellen. Ik probeer het hier toe te lichten.

Net als alle andere instellingen in Nederland of waar ook, kan de kerk helaas niet van de wind leven. Daarom is het altijd gebruikelijk geweest dat tegenover kerkelijke diensten een vergoeding staat. Let wel, vergoeding, en geen prijs. Wat dat betreft vind ik jullie aanvoelen heel zuiver, omdat je kerkelijke diensten niet kunt 'verkopen'; ze hebben geen marktwaarde, want God deelt zijn goedheid gratis uit.

Helaas is de bouw, het onderhoud, de restauratie van een kerk niet gratis. En dat geldt evenzeer voor stookkosten, energie, personeelskosten (organist, koster, priester) en daarbij de hele voorbereiding die bij een viering komt kijken. Juist dat laatste betekent vaak best wel een tijdsinvestering wanneer het gaat om uitvaarten, huwelijken of jubilea. Persoonlijk merk ik dat ik daarvoor graag alle tijd neem, omdat het juist op die spilmomenten van het leven heel belangrijk is dat mensen van hun kerk een goede begeleiding mogen verwachten.

Wanneer je al het bovenstaande zou gaan omrekenen in een financieel plaatje (en begrijp me goed, dat soort bezigheden doe ik met grote tegenzin, geld zegt mij eigenlijk helemaal niets, en ik weet dat dat ook voor mijn collega's opgaat), dan hoop ik dat je met mij eens kunt zijn dat we niet eens over een astronomisch bedrag spreken.

Hier ben ik nog niet ingegaan op de bijzondere regeling die in ons bisdom geldt voor parochianen die kerkbijdrage betalen. Wanneer een familie een minimumaantal jaren aan de kerkbijdrage deelneemt, dan wordt vaak in de eigen parochie geen bedrag geteld voor een huwelijksviering of een uitvaart.

Om jullie vraag te beantwoorden: de kerk voert dus juist een bemoedigingbeleid voor mensen die willen gaan trouwen. Je zou eens kunnen nagaan of die regeling van toepassing is in één van de parochies waar jullie zijn opgegroeid.

Zoals gezegd: geld vind ik een vervelend onderwerp om over te praten. Ik spreek liever over het Evangelie van Jezus. Maar eerlijke vragen verdienen ook een serieus antwoord, waarop ik bij deze mijn best heb willen doen.

     
     
     
     
     
Susteren-Echt